Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /var/www/vhosts/kusterseducatie.nl/rickenmiek.nl/textpattern/lib/txplib_db.php on line 14
Into The Wild Wild West

Maps

mei 31, 05:17

Afspraak met mevr. van den Heuvel (ze heet Dirkje en noemt zichzelf “Dicky”) is nu gepland voor vrijdag 10 juni. In antwoord op mijn brief belde ze op en vertelde dat ze liever met mij alleen wilde praten en dan zonder camera. Ze heeft mij haar emailadres gegeven en ik heb haar geschreven. Ik heb uitgelegd dat ik heel goed begrijp dat ze met haar slecht gehoor liever niet gefilmd wil worden als ze iets niet verstaat en ik heb gezegd dat ik toch mijn camera meeneem en alle stukjes die niet lekker lopen eruit zal knippen. Ze mailde dat ze het dan wel prima vind. Ik weet gewoon zeker dat we goed met elkaar op kunnen schieten. Ze kende trouwens Olive Dorbeck, een van de dochters van Maria Dorbeck die hier ook in Nederland woont en die we ook hopen te bezoeken.

In plaats van naar Mevr. van den Heuvel, zijn we vandaag naar de bibliotheek geweest. We hebben nu een stapel boeken apart laten zetten zodat we niet steeds alles terug op zijn plaats hoeven te zetten. Het was erg leuk. Vooral om oude kaarten te bekijken. Ik heb ook opnames gemaakt, maar het geluid is erg slecht. Ik ga dus checken of dat aan mij ligt of aan de camera. Het leukste stukje is hoe we ons zitten te verbazen over de kaart van 1874.
We hebben ook een dik boekwerk gevonden over een project dat in 1979 is verzonnen om van Lower Town een groot toeristisch resort te maken: “The Black Sand Resort”, in dit boekwerk ook een sociologische studie van het eiland.
We hebben een stapel boeken met veel foto’s en kaarten achtergehouden. Ook een roman “The Golden Rock” door een Amerikaanse mevrouw geschreven die 12 jaar op St. Croix heeft gewoond.

Donderdag gaan we weer. Ik hoop dan ongeveer dezelfde opnames te maken, maar dan met goed geluid.

Het filmpje van de kaart van 1874 ga ik ook al heeft het slecht geluid op youtube proberen te zetten.

REACTIES

Mevrouw van der Heuvel

mei 27, 06:21

Vanochtend heb ik “van der Heuvel” in Terneuzen gezocht bij telefoongids.nl. Er waren er vijf. De eerste die ik belde was een jonge vrouw, ik had een oude moeten hebben dus ik wist meteen dat ze het niet was. Ze was wel behulpzaam want ze kende twee van de andere vier nummers en wist dat geen van die mensen op St. Eustatius had gewoond.
Ik had nu nog twee nummers om uit te kiezen en degene die ik koos, was de juiste. Ze had geen oude stem, maar omdat ze me niet kon verstaan, wist ik het: dit is de mevrouw van der Heuvel waar wij mee willen praten. Walter Hellebrand had gezegd dat het moeilijk communiceren met haar is omdat ze erg slechthorend is.
Ze zei dat ze net herstellende was van een kleine toeval en dat haar dochter twee weken bij haar was geweest, ze had gedacht dat haar dochter belde toen ik belde, want zij was die avond ervoor op het vliegtuig gestapt. Haar dochter woont op St. Maarten. Ze wil graag vertellen over haar verblijf op St. Eustatius, maar omdat ze nog herstellende is kunnen we niet langer dan een uur blijven.
Mevrouw van der Heuvel heeft een halve eeuw geleden op St. Eustatius gewoond. Haar man was onderwijzer en ik heb gelezen dat hij ook notaris en rechter was. Hij is beroemd op St. Eustatius want hij heeft de tekst van het “national anthem” gemaakt. Het lied heet “the Golden Rock Song” en het wordt ongeveer iedere week gezongen op de lagere scholen. Iedereen kent het uit zijn hoofd. Het wordt gezongen op de melodie van het volkslied van de provincie Zeeland.
Ik heb voor aanstaande dinsdag om elf uur met haar afgesproken en ik zei dat ik haar een brief zou schrijven. Dat heb ik gedaan, met de mededeling dat Raimie ook mee komt en dat we willen filmen. In de brief heb ik ook gevraagd of zij oude foto’s kan zoeken waar ze over kan vertellen. Ik heb er een foto van Raimie en een foto van mezelf bij gedaan, zodat ze weet wie ze kan verwachten.
Ik verheug me er erg op, ze lijkt me erg aardig.

REACTIES

Antilliana

mei 26, 05:49

Vandaag ben ik met Raimie in de afdeling Antilliana van de Openbare bibliotheek van Den Haag. De Openbare bibliotheek heeft de collectie van Sticusa gekregen. De boeken zijn niet uit te lenen en het lijkt me erg belangrijk dat ze die status behouden, want als ik er een thuis zou hebben, zou ik er zeker 75 euro voor over hebben om hem te houden. Als was het maar een dichtbundeltje van Wycliffe Smith. Wycliffe Smith heeft prachtige gedichten geschreven, ze lijken op de gedichten van de eerste bundel van Frank Martinus Arion, maar dan in het Engels. Hij is een Sabaan, ik heb hem een keer aan de telefoon gehad, hij woont nu op St. Maarten.

Ik heb een fillmpje van Raimie gemaakt terwijl hij uitleg gaf over de kaart van St. Eustatius van 1963. Ook heb ik gefilmd toen we dit boek bespraken, meneer Lampe had dit boek ook:

Hierin lazen we over het sociale leven, over de ontwikkeling van de verschillende kerken, bevolkingsaantallen. Rond 1948 woonden er maar iets van 830 mensen op het eiland. (juiste getal volgt later, staat ook op de film)
Raimie en ik zijn op zoek naar volksverhalen, enge verhalen waar kinderen vroeger bang mee werden gemaakt en legendarische gebeurtenissen.

Ik heb ook wat feiten uit dit boekje vertaald op film gezet:

Kerkgeschiedenis van de Bovenwinden door pater Lobe (ik zal de correcte naam nog nakijken)
Daarin lees je dat de slaven die er toch in 1770 al waren, pas rond 1840 bekeerd werden tot het Methodisme. Maar die data moet ik ook nog precies nakijken. Ik heb het wel allemaal voorgelezen op het filmpje.

We zijn van plan daar veel vaker heen te gaan. Ik neem dan mijn camera mee en zet het op tape, beter dan met zo’n telefoon, het is lastige de data op een computer te krijgen als het in zo’n telefoon zit.

Ik heb ook een toneelstuk van Ellis Lopes gevonden, waar een videoband van moet bestaan en gedichtenbundels van Wycliffe Smith, waar ik het eerder over had. Misschien dat ik later mensen nodig heb die dit voor kunnen dragen.

REACTIES

Dinky en Janna

jan 02, 06:35

Ik heb vandaag gehoord hoe het met Janna en Dinky gaat. We hadden Janna aan Barbara gegeven die in ons huis kwam te wonen. Barbara zegt dat ze dement is omdat ze dingen hoort die haar andere honden niet horen. Janna springt soms op en kijkt om zich heen of gaat rennen en blaffen naar het hek en niemand weet dan waar ze op reageert. Barbara heeft haar gewassen en toen ging ze onder de bush in de aarde rollen. Ze vinden Janna wel een hele lieve hond, snappen alleen soms niet wat haar bezielt.
Met Dinky gaat het goed. Zijn baasjes, een frans echtpaar zijn heel serieus met honden bezig, zeker omdat ze geen kinderen hebben. Ze zeggen dat Dinky prima socialiseert en dat ze nu past in de roedel. Ze hebben toen we een paar dagen weg waren een incident gehad. Dinky was weggelopen naar ons oude huis en stond daar op de porche te blaffen en te grommen en niemand kon bij haar komen. Barbara heeft de animal foundation erbij gehaald, die hebben vier keer een pilletje gegeven in een stukje kip en toen eindelijk was ze zo kalm dat Dr. Swanson die er ook bijgehaald was een prikje kon geven. Toen Dink helemaal slap was, konden ze hem eindelijk meenemen.
Ik ben heel blij, ik had het idee dat de Dinkerd al dood was.
Nu is Boris er eigenlijk het slechtste vanaf gekomen.
Behalve dan dat ie als troost ons heeft…

REACTIES

Onrust

okt 30, 06:33

De jaren 40 volgens Annemieke Kasteel in “De Staatkundige Ontwikkeling der Nederlandse Antillen: “Zoals dit overal elders het geval is, vonden ook in de Antillen genoeg mensen vele zaken waarover geklaagd of althans gemopperd kon worden. Er waren ressentimenten gegroeid sinds de vestiging van de oliemaatschappijen als een gevolg van de zich ook onder de oorlog voortzettende structurele veranderingen. Een steeds groter deel van de bevolking kwam in aanraking met materiele en culturele verhoudingen en tegenstellingen, waarvan zelfs het bestaan niet vermoed werd voor de persoonlijke ondervinding ze moest ondergaan.”

In 1943 stelde het blad van de regeringspersdienst een enquete in over na-oorlogse vraagstukken.

Mr. S.W. van der Meer schreef over de sociale onrust:

“Curacao zal na den oorlog niet meer of grooter problemen ondervinden dan er thans reeds zijn. De ervaring leert echter, dat in Curacao de problemen gewoonlijk pas worden bespeurd nadat zij acuut zijn geworden. Om een voorbeeld te noemen: niemand schijnt te bespeuren de felle sociale evolutie die er thans plaats heeft. Het staat niet in de krant en niemand erkent publiek dat in maanden de structuur der samenleving ingrijpender wordt veranderd, dan vroeger in tientallen jaren. Het kookt en bruist nu, nu.
Wie is er om leiding te geven?
Men ziet het niet of wil het niet zien, maar het kookt nu. Toekomstige problemen: waarom zooveel tijd verliezen met praten? “Delven wij, delven wij, daar waar wij staan.”

Een andere inzender, Emilio L. Henriquez pleitte voor een betere verhouding tussen werkgevers en werknemers en tussen de verschillende groepen van de bevolking:

… De manier waarop vele werknemers door hun werkgevers worden behandeld, is in vele opzichten krenkend, en als men ziet hoe de werkgevers telkens hun zaken uitbreiden en hun levensomstandigheden telkens verbeteren, en de werknemers jaren lang moeten werken zonder eenig vooruitzicht terwijl zij meehelpen aan het verrijken van anderen, dan moet men aannemen, dat de verhouding tusschen werkgever en werknemer ver van rechtvaardig is.
… De verhouding tusschen menschen van verschillende kleuren, financieele toestand, godsdiensten enz. moet ook verbeterd worden. De mensch moet gewaardeerd worden naar zijn innerlijke waarde en zij die in staat zijn hun weg in het leven te banen, moet niet daartoe verhinderd worden, wegens bijzondere omstandigheden die slechts ten grondslag hebben vooroordeelen, die in de vooruitgang der wereld belemmerend werken.
… Men moet aannemen dat in de laatste tijd veel is gedaan ter verbetring van de algemeene toestand van de bevolking… maar veel valt er nog te doen… Hoe…? Door een grondig onderzoek van diezelfde toestand, door menschen die daarvan op de hoogte zijn, en niet door ‘buitenstaanders’, die deskundigen mogen zijn op andere gebieden, maar die wegens hun eigen toestand, niet in staat zijn zich die van anderen te kunnen voorstellen.

Er was innerlijke onrust, maar er was geen politiek. Emans was in Aruba degene die mensen bijeenbracht om een discussie te beginnen over de maatschappelijke toestand van het eiland. Op Curacao begon de politieke activiteit met de oprichting van de Democratische Partij in december 1944. Deze partij werd de oppositiepartij van de Katholieke partij.

Het is erg interessant om te lezen hoe Annemieke Kasteel over deze gevoelssfeer aan het einde van de 2e Wereldoorlog schrijft:

“Sommige ressentimenten kwamen voort uit een wederzijds onbegrip van psychologische land- en volksaard van Antillianen en Nederlanders. De humoristische Antillianen schepten er ongetwijfeld veel genoegen in ‘Hollanders’ stilletjes uit te lachen om hun plechtige degelijkheid, hun liefde voor veel en correct werk, hun soms wat langzame en aan ‘principes’ verknochte geest. Maar deze vrolijkheid veranderde licht in andere gevoelens als ‘Hollanders’, bewust of onbewust, landskinderen te dikwijls benaderden op een superieure wijze. Voor werkelijke superiotiteit zijn Antillianen gevoelig, maar zij zijn te intelligent om het ware niet van het onechte te kunnen onderscheiden. Van nature beleefd en hoffelijk, ligt onderdanigheid absoluut niet in hun karakter; de Antilliaan welke kleur hij ook heeft en uit welk milieu hij ook komt, wenst voor niemand ‘te kruipen’. Dit heeft men bijvoorbeeld altijd zeer goed kunnen merken in de winkeldistricten van Curacao, waar personeel dat werd aangesproken op een wijze die maar zweemde naar gebrek aan beleefdheid, geen centimeter bougeerde om een klant te helpen, wie deze ook was. Aan ‘service’ gewende “Hollanders”, beseften dikwijls niet, dat een hoge toon op elke Antilliaan het meest denkbaar averechtse effect heeft. Dit werd door Europeanen soms als lichtgeraaktheid beschouwd, maar de oorzaken ervan kunnen gemakkelijk worden afgeleid uit sociale factoren, die een rol speelden in de Antilliaanse geschiedenis en uit de invloed van de Latijns-Amerikaanse mentalitieti, die een groot respect voor de menselijke waardigheid inhoudt. Op zakelijk niveau was een en ander echter dikwijls zo nadeling voor de eigenaren van Curacaose handelshuizen, dat zij, zelf Antilleanen, Nederlandsers of Oosterlingen als winkelpersoneel prefereerden. Nederlanders en ook wel in Nederland opgevoede Antillianen hadden op hun beurt dikwijls weinig geduld met de uitingen van het volkskarakter. Zij verweten daarom de eenvoudige burgers dat zij ‘lui’ of ‘onbeleefd’ waren of gebrek aan plichtsbesef en verantwoordelijkheidsgevoel hadden, terwijl klimaat en karakter vele Antillianen nu eenmaal zo gevormd hebben, dat zij zich niet zo gauw druk kunnen maken over dingen, die hun kleinigheden toeschijnen. Een beetje later op het werk, een extra dagje vrij, een vegerten opdracht – och, zulke zaken zijn niet iets, waar men in een Latijnse omgeving uitermate veel belang aan hecht. Een vriendelijk woord of een beroep op het hart zegt de Antilliaan meer dan een bevel of louter verstandelijk argument. Zo waren er altijd wel punten van frictie in de zo gemengde samenleving, maar deze waren nooit eerder uitgegroeid tot werkelijke gespannen verhoudingen tussen de verschillende groepen van de bevoliking. Zeker was er nooit op zo grote schaal een bewust verband gelegd tussen zulke fricties en de bestuursvorm.

REACTIES

Staatsrecht heel in het begin

okt 25, 06:56

Het bestuur van de Nederlandse Antillen was van 1865 tot 1937 gebaseerd op de wet van 31 mei 1865. In de Grondwet van 1848 stond (art. 59) dat de Staten – Generaal van Nederlands medezeggenschap had inzake het koloniale beleid. Deze wet heet een Regeringsreglement. Suriname had in de periode 1682 – 1815 een medewetgevend lichaam en kreeg dit vanaf deze wet in 1865 weer. Dit lichaam werd voor een deel gekozen door de bevolking. De Antillen niet. De Antillen hadden een “Koloniale Raad” en behielden deze na 1865, maar nu had hij meer parlementaire bevoegdheden. Deze Raad werd niet gekozen, maar benoemd, in die tijd waren er slechts enkelingen op Curacao die voorstanders waren van een kieswet.

Op 23 mei 1893 zonden 236 ingezetenen van Curacao een adres aan de Staten Generaal met het verzoek nogmaals te overwegen of de kolonie geen kiesrecht kon worden toegekend, doch de Nederlandse Regering verklaarde naar aanleiding hiervan en ook later het probleem in studie te hebben, maar er geen oplossing voor te zien.

Deze Koloniale Raad behartigde voornamelijk de belangen van het eiland Curacao. De andere eilanden stelden weinig belang in het centrale bestuur of de daden van de Koloniale Raad, die hen zelden beroerden. Aruba en Bonaire hadden vrij geregeld speciale vertegenwoordigers in de Raad, zoals J.J. Beaujon en B.E. van de Veen Zepppenfeldt, die op Curacao waren gevestigd. Leden van de Raad kwamen per jaar ongeveer 15 keer bij elkaar.

De andere eilanden kregen elk een Raad van Politie, die bestond uit een Gezaghebber, of een onder-Gezaghebber en twee door de mannelijke ingezetenen volgens een beperkt kiesrecht telkens voor vier jaar gekozen Landraden.

Die “landraden” kwamen maar zelden bijeen, beslissingen werden door de Gezaghebber genomen, in de volksmond werden de landraden “Jabazen” genoemd.

De Bovenwindse eilanden voelden zich wel vergeten en verwaarloosd. Voor de vestiging van de olie – industrie op Aruba werd door sommigen afscheiding van de Benedenwindse eilanden gewenst, al kwam men nooit tot concrete plannen over een nieuwe status. Hierover is te lezen in De Gaay Fortman “Schets van de politieke ontwikkeling der Nederlandse Antillen in de 20e eeuw”, 1947 en “Terugblik op de Bovenwindse Eilanden” van W.F.M. Lampe.

Na deze afscheidingsbeweging vanuit St. Maarten, veranderde er iets. St. Maarten kreeg na 1920 een Gezaghebber en Saba en St. Eustatius ieder een “onder Gezaghebber” ofwel administrateur. Het was nu de Goeverneur die de Gezaghebber benoemde, niet meer de Koning.

Pas in 1937 kwam in Curacao een nieuw vertegenwoordigend lichaam, de Staten. Tien leden daarvan werden gekozen, vijf werden na raadpleging met de Raad van Bestuur benoemd door de Goeverneur. Een beperkt census- en capaciteitskiesrecht werd ingevoerd.

Bij die eerste Statenverkiezingen waren er 553 mannen op Aruba kiesgerechtigd (van de 11.097 mannelijke inwoners) , 31 van de 2.619 op Bonaire, 140 van de 2.093 op de Bovenwindse eilanden en 1659 van de 28.064 op Curacao.

Alleen op Curacao en Aruba ontstonden er politieke partijen, op de andere eilanden stelden particulieren zich verkiesbaar. Bonaire had bij deze eerste statenverkiezing maar een kandidaat, zodat er van verkiezingen geen sprake was, de Bovenwinden hadden er twee. De eerste Curacaosche partij in augustus 1935 opgericht, was de Liberale Volkspartij, maar die nam evenals de een jaar later opgerichte Curacaosche liberale Partij geen deel aan de verkiezingen. De partij die wel meedeed was in januari 1936 gesticht; de Katholieke Partij. De andere partij die meedeed was de Curacaosche Politieke Unie, in Juli 1937 opgericht en bij de verkiezingen in twee stromingen opgesplitst, een jong- Curacao -stroming en een gematigde stroming. Op Aruba werd ook “de Katholieke partij” opgericht en de enige Arubaanse politicus die bewust getracht had aanhangers te winnen, was Dhr. Eman die een individuele kandidaat was.

Eman is erg belangrijk geweest in het denken over autonomie voor Aruba.

Bij de tweede Statenverkiezing in 1941 hadden Bonaire en de Bovenwinden wederom maar een kandidaat, zodat daar geen verkiezingen gehouden werden.

Ik schrijf nu niet over de invloed die de oorlog op het denken over de staatkundige verhouding van de Antillen met Nederland had, behalve dat Nederland internationaal onder druk kwam te staan om die verhouding te veranderen.

In december 1944 werd Curacao verrast met de aankondiging dat een nieuwe politieke groepering was georganiseerd: de Democratische Partij. Deze ging de strijd aan met de Katholieke Partij.

Vanaf hier zou ik zeggen begint de politiek op Curacao.

REACTIES

"Enkele gegevens van sociale en economische aard"

okt 24, 12:25

Uit het boek van Annemieke Kasteel: De Staatkundige ontwikkeling der Nederlandse Antillen (1956)

De Nederlandse Antillen hadden in 1865 ongeveer 33.000 inwoners; in 1930 meer dan 76.000 en in 1940 bijna 108.000.
Verrweg de meeste inwoners telde het eiland Curacao, waarvan de bevolking talrijker was dan die van de vijf andere eilanden tezamen. Dank zij de goede, natuurlijke haven was Curacao het economische centrum van de Antillen, waar zich ook de zetel van het gouvernment bevond en waar jarenlang en vrij uitgebreid garnizoen gelegerd was. De blanke bewoners op dit eiland, vooral in Willemstad en omgeving, waren daarom talrijker dan op de andere eilanden. Onder hen waren Europese Nederlanders, gouvernementsambtenaren en anderen, die slechts tijdelijk in de West vertoefden, maar de meerdherheid was in de Antillen geboren en vele families woonden er reeds sinds de zeventiende eeuw.

Rond 1865 (en dat is heel lang zo gebleven, tot in de jaren 50 van de vorige eeuw) kunnen onder de blanke Curacaoenaars drie groepen worden onderscheiden. De talrijkste was die der afstammelingen van dienaren der Westindische Compaginie, der 19e eeuwse ambtenaren en van leden van het garnizoen, bijna zonder uitzondering van protestante origine en van Noord-West-Europese afkomst.
De tweede was die der Sefardische Israelieten, afstammelingen van hen die van het Iberische schiereiland verdreven, naar het vrije Amsterdam en vandaar naar de Nieuwe Wereld waren getrokken.
De derde groep, door historische omstandigheden klein in aantal, was katholiek.

Het grootste deel van de bevolking was van Afrikaanse afkomst. Toen op 1 juli 1863 de afschaffing van de slavernij in de Atnillen werd afgekondigd, werden meer dan 10.000 mensen geemancipeerd. Als eerder was een talrijke groep gekleurde vrijen ontstaan, met name door manumissies. De meerderheid der niet-blanken was katholiek gedoopt.

De afschaffing der slavernij ging zonder schokken in de Antillen, waar de economie slecht zeer ten dele op slavenarbeid was gebaseerd. De bestaansmogelijkheiden waren minimaal, zelfs op Curacao , waar de handel kwijnde en er ook onder de blanken slechts weinigen waren die in welstand konden leven. Dit blijkt wel duidelijk uit het kleine voor de in 1884 opgerichte Kamer van Koophandel aantal kiesgerechtigen, dat tussen 1885 en 1894 tussen 106 en 127 lag bij een census-vereiste van een jaarlijke patentbelasting op invoer van f 150 of f 75 aan grondbelasting. De helft van deze kiesgerechtigeden waren Israelieten.

Na de eerste wereldoorlog veranderde de petroleum industrie het levenspatroon van de gehele bevolking op Curacao en Aruba, waar immigratie uit vele gebieden het aantal inwoners met sprongen deed stijgen en de gemeenschap een nog veel meer pluriform karakter ging vertonen dan voorheen.

De hoge lonen, die bij de olie konden worden verdiend, trokken behalve vreemde wekkrachten ook vele Bovenwinders, Bonairianen en Surinamers aan. Sommigen vestigden zich permanent op Curacao of Aruba; anderen kwamen slechts tijdelijk. Gewoonlijk hielden zij weinig intensief contact met de oorspronkelijke bevolking of met elkaar, maar vormden afzonderlijke gemeenschapjes, waar geografische herkomst het bindende element bleek.

Niet alle nieuwe inwoners waren echter met de olie verbonden. Op Curacao en Aruba bleken steeds meer beroepen en functies te zijn, die niet door de aanwezige gegadigde of gekwalificeerde krachten konden worden vervuld. Uit europees Nederland en uit Suriname kwamen daarom ambtenaren, onderwijzers, geneeskundigen, juristen en andere deskundigen op verschillend gebied. Vreemdelingen, zowel uit Europa als het Midden- en Verre Oosten, zagen mogelijkheden in het zakenleven, vooral in de kleinhandel. Gewoonlijk verkregen zij de Nederlandse nationaliteit.

De aanwezigheid van steeds meer Europese Nederlanders, vooral in de omgeving van Willemstad, verscherpte al spoedig oude tegenstelligen en deed nieuwe spanningen ontstaan tussen de verschillende bevolkingsgroepen. De Nederlanders die vroeger naar de Antillen kwamen, waren gewoonljk hogere ambtenaren, rechters, priesters en predikanten, die gemakkelijk werden opgenomen in de kring der vooraanstaande blanke Antillianen wier denkbeelden en levensbeschouwing, ook ten opzichte van de rest van de bevolking, zij niet zelden binnen korte tijd tot de hunne maakten. Vooral de priesters en religieuzen kwamen in meer dan zakelijke aanraking met de brede lagen der bevolking, waarover zij zich dus een eigen mening konden vormen en wier vertrouwen en aanhankelijkheid zij wisten te winnen.

Met de olie, kwam er een nieuw soort Europese Nederlanders naar Curacao en Aruba; de “macambas cachicambitie”. De “hoge macambas” ergerden zich aan het steeds meer voorkomende type van “middle class people who come to the colonies to lead upper-class lives”.

De kleurlingen, onder wie er steeds meer waren die hun economische en sociale positie wisten te verbeteren, voelden de gevolgen van de sociale structuurveranderingen wellicht het diepst.

De protestante historicus Hamelberg schrijft daar in 1901 over: “De twee rassen staan scherp tegenover elkaar, en emancipatie noch gelijkstelling als leden eener zelfde maatschappij hebben er iets toe bijgebracht, de klove, die hen scheidt, te verkleinen. De blanke ziet in den neger nog steeds zijn voormaligen slaaf; de laatste in den blanke nog steeds zijn vorigen tyrannieken meester, al erkent hij tezelfder tijd diens intellectueele en moreele meerderheid. Den kleurling echter veracht hij. In hem ziet hij een individu, door banden des bloeds aan zijn eigen ras verbonden, dat zich als zijn meester wil gedragen, zonder dat eenig overwicht hem daartoe in zijne oogen het recht geeft. Hij gelooft zeer zeker, dat er van den blanke beter, rechtvaardiger en vriendelijker behandling te verwachten is dan van den kleurling….”

Afrikaanse afkomst, zelfs al was die maar gedeeltijk, werd dus niet alleen door de blanken maar ook door de gekleurden als iets minderwaardigs beschouwd: reeds in 1859 schreef Trollope dat onder de laatsten zelf “het woord ‘neger’ de zwaarste belediging” was.

Niets wijst erop, dat onder de Antillianen deze gevoelens van ras en stand verdwenen, toen de industrie zoveel vreemdelingen naar hun eilanden bracht. Hieruit vloeiden weer dikwijls gevoelens van – meestal onderdrukte – agressiviteit voort, die een onzekere psychologische instelling moest verbergen.

REACTIES

Boris en de vissenkoppen

okt 17, 09:54

Een paar dagen geleden vonden Boris en ik, toen we ‘s nachts om een uur of twee een wandelingetje gingen maken, drie grote vissenkoppen. Ze lagen aan de overkant van de straat, tegen de stoeprand van de berm waar de tram rijdt. In het felle licht van de lantaarnpaal kon ik zien dat ze slordig en haastig waren afgesneden, zo slordig dat slierten eetbaar vis aan die koppen hingen. Ik was verbaasd want ik had niet gedacht dat er zulke grote vissen in de Noordzee zwommen. Het leken we koppen van tonijnen, zo groot. Boris knauwde er wat aan, ik had hem enthousiaster verwacht.

De volgende ochtend reed ik met Jack en Lot die richting op, naar school. Ze lagen er nog: drie grote vissenkoppen, ogen nog rond en glimmend. We bleven er even stil bij staan en ik probeerde te bewegen met het bekkie zodat het net leek of de vis praten kon. Jack raakte het oog aan.

En iedere keer dat ik met Boris ga wandelen, probeer ik ver van de vissenkoppen vandaan te blijven. Maar ‘s nachts als de trams niet meer rijden, mag Boris rennen en dan hoef ik me niet druk te maken, ik vind het altijd weer terug bij de vissenkoppen.

Ik had daarnet de voordeur opengelaten en was naar boven. De kinderen gillen en roepen “Mam, kom!”

Zit Boris er met zo’n vissenkop!

Hij vindt de vissenkoppen nu, nu ze heel erg beginnen te stinken pas echt aantrekkelijk. Op Zeelandia had ie een keer een lang lang dode egelvis gevonden en alledrie de honden gingen omstebeurt door die vis liggen rollen. Hetzelfde bij de dode ratten of vogels die ze op straat vonden.

Nature is all around us, we just have to let it in!

REACTIES [9]

Wandelen met de hond: Bosjes van Poot, woensdag 29 september een uur of een

sep 29, 11:17

Lady en Lola en hun baasjes.

De heer links noem ik Gerard, de vrouw in het midden noem ik Nicky en de vrouw rechts noem ik Helena.

De vrouw in het midden, Nicky, heeft geen hond, maar geeft de vogels te eten in het bos. Ze is opgegroeid op de Goeverneurlaan, maar woont nu op Scheveningen. De vrouw rechts, Helena, heb ik al eerder mee gesproken. Ze kent mijn dochtertje, ze kent de hond, ze weet waar we wonen en waar we vandaan komen, ik ken haar situatie, ze is weduwe, en de hond is haar alles. Haar kinderen zijn zelfstandig en ze heeft zo te horen een goede band met ze.

De man is gepensioneerde weduwnaar

Jetje

Geloven

Statia

einde:
wij hebben de tijd, jullie hebben de klok

We hebben het over Lotje. De mevrouw rechts dacht dat ze Jetje heette, maar het was Lotje. De mevrouw in het midden zegt dat ze nog een mooi liedje kent over Jetje. En ze declameert. Jetje heeft een broertje gekregen, het heeft twee handjes, twee voetjes, twee oogjes een mondje, maar geen tandjes. Jetje hoopt dat God tien engeltjes stuurt die heel voorzichtig de tandjes erin doen. De meneer links heeft zijn vrouw verloren. Zijn kinderen denken dat hun moeder nog ergens is. Hij gelooft daar niet in, maar als het die kinderen troost geeft, heeft hij daar geen last van. Geloven moet je kunnen, zegt ie en de mevrouw in het midden beaamt dat. De mevrouw rechts zei dat ze vroeger bang gemaakt werden in de kerk, ze kijkt me ernstig aan en knikt. Ja! Ze maakten je bang!

REACTIES

jul 09, 06:07

De laatste foto’s

Rick helpt met de koffers in het vliegtuig doen.
Hierna hebben we geen foto’s meer gemaakt.

De site is nu klaar.

REACTIES

jul 02, 09:35

Girly fun in Intermezzo

Ook voetbal bij de kapsalon,

bij Dutch Plumber

en op straat.

Braziliaanse fans

Superburger na 1 – 0

doelpunt voor Nederland!

Brazilie fan en Nederland fan

2 – 1 wedstrijd klaar

OLE OLE OLE OLE

REACTIES [1]

jul 02, 10:30

Het oranjegeweld gaat zo beginnen. Voorlopig is het doodstil in huis. Ik hoor veel vogeltjes, maar geen geluid van mensen.
Ja, nu een auto.
De kinderen zitten op school, ik heb uitnodigingen geschreven voor de klasgenootjes. Zondag spelen in de speeltuin met zijn allen.
Ik moet nog een boete betalen, naar de wasserette, checken of het betonpaaltje is gezet, doorleuren met de Dodge.
Honden zijn gecovered.
O daar komt Scott binnen.
Ik heb even een foto gemaakt.
Scott gaat naar de ene Fruittree.
Andere voetballiefhebbers gaan naar de andere Fruittree, naar Intermezzo, naar Superburger.
Ik ga overal langs om foto’s te maken.
Er moet nog een statianews komen, gisteren 1 juli, afschaffing slavernij, vandaag voetbal, ik dacht dat het vorige krantje de laatste was, maar nee….

REACTIES

jul 01, 08:55

First of July, dan wordt de afschaffing van de slavernij gevierd.
Men hangt de bloesems van de Julytree aan zijn hek.
Onze buurman heeft ook een Nederlands vlaggetje erbij opgehangen, vanwege voetbal.

Rickerd heeft een mooi herinneringsbeeldje gekregen van zijn leerlingen.

REACTIES

jun 28, 02:58

Adriani, Audrey, Atiris, Christina, Chovanka, Lotje

Adriani, Johnny, Jack, Nixon

Meneer Floydd

Jack moet zingen

Atiris en Lotje zijn de beste vriendinnen

my mother your mother live on a tree
eighteen nineteen blueberry tree
every night they have a fight
and this is what they say to me
girls are sexy
made out of pepsi
boys are rotten
made out of cotton
so you better
ss tt oo pp
and stop

Maar omdat we het niet zo aardig vinden om boys rotten te noemen, zeggen we: boys are cool, swimming in the pool

chickie chickie bam bam
sitting on a fence
she try to make a dollar out of fifty cents
she miss!
she miss!
she miss like this!

En dan moeten alle kinderen helemaal stil staan, wie het langste niet beweegt.

REACTIES [1]

jun 26, 01:25

REACTIES

jun 21, 08:19

REACTIES [1]

Basketbal

jun 17, 11:12

Vanavond laatste wedstrijd van het basketbal toernooi. Klinkt natuurlijk voor geen meter in het Nederland. Tonight last game of the NBA finals.
De eerste helft is voorbij: 40 – 34 voor de Celtics.
Op Statia lijkt iedereen voor de Lakers te zijn.
Er wordt heel veel gegokt.
Dus dat wordt drama.
Mensen krijgen hun geld niet als ze winnen.
Mensen krijgen hun geld niet terug.
Er zijn dus ook mensen aan wie je geld kunt geven als je wil gokken.
Als je dan wint, weet je tenminste zeker dat je wat krijgt.
Ik ben benieuwd hoe de sfeer op het eiland is.
Hier thuis is de sfeer optimaal.
Het is nl. een erg leuke sport om naar te kijken.
Iedere speler is een ster, alle kinderen hebben hun favoriet.
Jack mag van Rick steeds het eerste kwart van de wedstrijd zien.
Hij heeft twee goede vriendjes op school, die allebei voor de Lakers zijn.
Jack is voor de Celtics, want Rick is ook voor de Celtics.
Het ene vriendje heeft al beloofd dat hij ook voor de Celtics wordt als de Celtics winnen.
Zou wel erg leuk voor Jack zijn als de Celtics winnen.
En ja, het gaat de goede kant op.
Net voor het eind van de eerste helft gebeurde er iets onverwachts: Er kwam een blanke roodharige forsgebouwde man als wissel bij de Celtics.
Who is this guy! riep Rick een paar keer.
Hij verdedigde als een beest.
Het duurde maar een paar seconden, het werkte, de Lakers hebben niets gescoord in die laatste seconden.

REACTIES [3]

jun 15, 03:41

Floor vanochtend naar het vliegveld gebracht.
Ik hoop dat hem nog is gelukt op St. Maarten een paar spijkerbroeken te kopen voordat het vliegtuig naar NLD vertrok.
Deze site bestaat nog een paar weken, zodra we uit Statia terug in Holland gekomen zijn, zet ik hem op slot.
Eerst pimp ik hem een beetje op denk ik.
En dan hebben we een fotoalbum met verhaaltjes voor later.
Lekker handig dat internet!

Ik ga heel erg de televisie hier missen.
Ik voel me hier een beetje een hoogopgeleide Amerikaan die goed op de hoogte is van wat er in de wereld gebeurt. Media is a magic thing. The more you know your way around, the better it gets.

Anyway, right now, the L.A. Lakers are crashing the Boston Celtics. 45 – 20 right now.

En True Blood, mijn lievelingsserie is begonnen aan zijn derde seizoen. De eerste aflevering was bloedstollend. Daarvan zie ik nog maar drie afleveringen. Daarna moet ik op het net het zien te vinden. Gelukkig heb ik Marnix! Hallo MAR!! Nog een paar uur en dan sta je op Schiphol! Het was heerlijk met Floor. Zeg maar dat zijn moeder heel veel van hem houdt! Nee nog beter: fluister het in Floors oor. “Floor, I love you, groetjes van Miek.” En dan moeten jullie iemand vragen om een foto van jullie beiden te maken terwijl jullie een kushandje in de lens van de camera blazen. Beloof je dat neefferd van me?

Enfin, nog een leuke fotoserie voor elkaar proberen te krijgen en dan Schluss!

REACTIES [1]

Zeelandia

jun 13, 04:25

REACTIES

jun 13, 01:37

Lot heeft nu diploma A en Jack diploma B.

Vanochtend pannenkoeken voor ontbijt:

Jack heeft vandaag gevoetbald: Statia’s Golden Rockers tegen een club van St. Maarten.
Ook daar heb ik geen foto’s van, maar daar ga ik wel aan komen.

Alleen Rick was met hem mee, wij hadden onze buurvrouw (iedereen op Statia is buren) op bezoek die in ons huis komt te wonen. Jullie weten allemaal dat ik hier niet weg wil, maar ik ben wel blij dat er een lief iemand in ons huis komt te wonen.

Jack was heel moe toen hij terugkwam en ook een beetje sjachrijnig want Statia had niet gewonnen.

Later op de middag naar het strand:

Verder melige avond, teevee kijken met Floor en Suus, iedere avond is zo gezellig dat we steeds niet naar bed willen, ook al zijn we heel moe.

Rickerd ligt trouwens wel te slapen hoor.

Welterusten, tot morgen…

(ik wil hier niet weg!!!!!!!!!!!)

REACTIES [2]

ouder -